Jan Paweł II

Karol Józef Wojtyła

Dlaczego święty

Błogosławiony Jan Paweł II był „człowiekiem modlitwy”. Pragnienie doskonałości objawiało się w nim tak mocno, że zawsze zachowywał ożywionego ducha poprzez stałą modlitwę i słuchanie rozważanego Słowa Bożego. Centrum jego życia było ukonstytuowane przez Eucharystię.

Niełatwe dzieciństwo, naznaczone potrójną żałobą, i wstąpienie do seminarium w okresie, w którym wojna wymusiła jego zamknięcie, umocniły z pewnością jego odwagę.

Jako arcybiskup krakowski nigdy nie zawahał się, mimo licznych przeszkód stawianych przez reżim komunistyczny w Polsce, przed prawem do wyznawania własnej wiary. Z męstwem interweniował na rzecz obrony praw ludzi, jednak bez naruszania porządku publicznego, prowadząc walkę jako dobry chrześcijanin, nawet jeśli wydawało się, że takie przeszkody są nie do pokonania.

Pierwsze motto „Nie lękajcie się! Otwórzcie, więcej, otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi!” wypowiedziane podczas inauguracji posługi piotrowej wyznaczyło program jego długiego pontyfikatu, pozostając żywe w sercach wiernych, nawet po jego śmierci.

Jako papież, 13 maja 1981 r., w dniu, który naznaczył początek drugiej fazy pontyfikatu, otrzymał od Pana łaskę, aby przelać swoją krew w imię wiary, jak sam powiedział w odniesieniu do tego co się wydarzyło.

W licznych cierpieniach moralnych i w czasie choroby fizycznej głosił zbawczy walor cierpienia ludzkiego zjednoczony z tajemnicą Krzyża Chrystusa.

Poparł gorące pragnienie wolności narodów uciskanych przez różne ustroje i totalitarne reżimy, podkreślając nienaruszalną godność każdej istoty ludzkiej.

Promował i ożywiał dialog ekumeniczny, poszukując jedności i pokoju w żarliwej nadziei na przyszłą pełną komunię z braćmi odłączonymi.

Nadzwyczajnym znakiem jego nadziei było zaufanie jakim darzył młodych, nadzieję Kościoła jutra.

Dawał jedzenie i ubrania dla potrzebujących, dbał o bezdomnych, martwił się losem krewnej w podeszłym wieku, dzielił ból z cierpiącymi, przeznaczał dla nich własne pieniądze, odwiedzał chorych i więźniów. Oprócz tego instruował, doradzał, pocieszał zagubionych w sercu, ofiarował przebaczenie zamachowcowi i tym, którzy go obrazili, znosił z cierpliwością wrogich mu ludzi.

W późnych latach 90-tych pojawiły się pierwsze objawy choroby Parkinsona, które stopniowo ograniczały go do wykonywanie jego posługi z „krzesła na kółkach”. Wszyscy podziwialiśmy siłę, z którą, zwłaszcza w ostatnich latach, wiedział jak stawić czoła, , duszpasterskim zadaniom w tych trudnych warunkach.

Karol Józef Wojtyła

urodził się w Wadowicach (Polska), 18 maja 1920 roku. Gdy miał 9 lat zmarła mu mama. Jego starszy brat Edmund, lekarz, umarł w 1931 r., a ojciec, podoficer w wojsku, w 1941 r.

Od roku uczęszczał na Uniwersytet Jagielloński w Krakowie, kiedy w 1939 został on zamknięty przez nazistowskiego okupanta. Młody Karol, aby zarobić na utrzymanie i uchronić się przed deportacją do Niemiec pracował w kamieniołomie i później w fabryce chemicznej.

Uczęszczał potajemnie na zajęcia formacyjne i wykłady krakowskiego Seminarium Duchownego i po wojnie został wyświęcony na kapłana 1 listopada 1946 r. Wysłany na studia doktoranckie do Rzymu obronił pracę doktorską z teologii na temat wiary w dziełach św. Jana od Krzyża.

W 1948 powrócił do Polski, gdzie pracował w kilku parafiach jako wikariusz oraz duszpasterz akademicki aż do 1951, kiedy wznowił swoje swoja studia teologiczne i filozoficzne. Papież Pius XII mianował go biskupem pomocniczym w Krakowie 4 lipca 1958. Święcenia biskupie otrzymał 28 września 1958. 13stycznia 1964 Paweł VI mianował go arcybiskupem krakowskim, a trzy lata później, 26 czerwca 1967 kreował kardynałem.

Uczestniczył w pracach Soboru Watykańskiego II (1962-1965) przyczyniając się owocnie do opracowania Konstytucji duszpasterskiej Gaudium et spes. Brał udział w pięciu konferencjach plenarnych Synodu Biskupów poprzedzających jego pontyfikat.

Wybrany został Papieżem 16 października 1978 r. i 22 października rozpoczęła się jego posługa Pasterza Kościoła powszechnego. Odbył 146 wizyt duszpasterskich w Italii i jako Biskup Rzymu odwiedził 317 z 332 aktualnie istniejących rzymskich parafii. Odbył 104 podróże apostolskie do różnych krajów świata. Z jego najważniejszych dokumentów należy wymienić 14 Encyklik, 15 Adhortacji apostolskich, 11 Konstytucji apostolskich i 45 Listów apostolskich. Jako papież napisał 5 książek. W czasie 147 ceremonii beatyfikacyjnych proklamował 1338 błogosławionych i w 51 kanonizacjach wyniósł do chwały ołtarzy 482 świętych.

13 maja 1981 roku, na Placu św. Piotra przeżył ciężki zamach. Po długiej rekonwalescencji przebaczył swojemu zamachowcy i świadomy, że otrzymał nowe życie, zintensyfikował swoje obowiązki duszpasterskie z heroicznym poświęceniem.

Jego duszpasterska troska znajdowała swój wyraz, między innymi, w tworzeniu nowych diecezji kościelnych wspólnot, promulgowaniu Kodeksu Prawa Kanonicznego Kościołów Wschodnich, publikacji Katechizmu Kościoła Katolickiego. Ogłosił Rok Odkupienia, Rok Maryjny i Rok Eucharystii jak róznież Wielki Jubileusz Roku 2000. Przybliżał nowe pokolenia wprowadzając celebrację Światowych Dni Młodzieży.

Zmarł w Rzymie, w Pałacu Apostolskim, w sobotę 2 kwietnia 2005 roku o godz. 21:37, w wigilię Niedzieli Miłosierdzia Bożego, przez niego ustanowionej. Został pochowany w Grotach Watykańskich 8 kwietnia po uroczystościach pogrzebowych sprawowanych na Placu św. Piotra.

Przebieg postępowania kanonizacyjnego

01 Śmierć Jana Pawła II: 2 kwietnia 2005
02 3 maja 2005, kard. Camillo Ruini (Kardynał Wikariusz diecezji, na terenie której zmarł Jan Paweł II) przedstawił w Kongregacji do Spraw Kanonizacyjnych, w której wyrażał wolę diecezji rzymskiej by założyć sprawę kanonizacyjną zmarłego Papieża i prosił o udzielenie dyspenzy od wymaganego terminu upływu 5 lat od śmierci, aby móc rozpocząć postępowanie diecezjalne.

03 Prośba Kardynała Wikariusza, przedstawiona Ojcu Świętemu Benedyktowi XVI została przez niego zaaprobowana i 9 maja Kongregacja do Spraw Kanonizacyjnych wydała dekret informujący o udzielonej przez Papieża dyspensie. Opinia świętości, która towarzyszyła Karolowi Wojtyle także przed śmiercią przejawiała się w wyjątkowości religijnej, historycznej i kulturalnej jego pontyfikatu, powszechnie uznanego przez Kościół i wspólnoty cywilne. (3 czerwca 2005, siostra Marie Simon-Pierre Normand, ze Zgromadzenia Małych Sióstr Macierzyństwa Katolickiego, zostaje niewytłumaczalnie uzdrowiona z choroby Parkinsona zdiagnozowanej u niej 4 lata wcześniej. W dniu 8 czerwca 2005 Przełożona Generalna Zgromadzenia przekazuje informację o tym wydarzeniu do Rzymu, przypisując je wstawiennictwu Jana Pawła II.
04 Początek sprawy beatyfikacyjnej, tzw. fazy diecezjalnej, ma miejsce 28 czerwca 2005 r. Postępowanie rozpoczęło się gromadzeniem przez Trybunał dokumentów dotyczących kandydata, świadectw odnośnie konkretnych faktów z jego posługi, heroiczności cnót chrześcijańskich (cnót teologalnych: wiary, nadziei i miłości; cnót kardynalnych: roztropności, sprawiedliwości, męstwa i umiarkowania; innych charakterystyk odnośnie jego stanu życia). Od tego momentu Jan Paweł II jest Sługą Bożym. Dnia 2 kwietnia 2007 r., w bazylice św. Jana na Lateranie w Rzymie, kard. Camillo Ruini dokonuje zamknięcia diecezjalnej fazy procesu beatyfikacyjnego Jana Paweł II i przekazuje wszystkie rezultaty do Kongregacji do Spraw Kanonizacyjnych.
05 Początek fazy watykańskiej: 4 maja 2007. Po przekazaniu wszystkich akt do Kongregacji do Spraw Kanonizacyjnych, i po otrzymaniu dekretu potwierdzającego ich ważność, Postulator przygotowuje, pod kierunkiem Relatora, tzw. Positio (syntezę całej dokumentacji, która prezentuje i udowadnia praktykowanie cnót chrześcijańskich w stopniu heroicznym), która następnie jest egzaminowane przez dziewięciu teologów. Następnie pracę kontynuuje Promotor wiary (ma takie samo zadanie jak Promotor sprawiedliwości, czyli dogłębne przestudiowanie całej sprawy i ocenienie ewentualnych kontrowersji, i na koniec przygotowanie podsumowania).
06 Promulgowanie Dekretu o heroiczności cnót Sługi Bożego Jana Pawła II: dnia 19 grudnia 2009 Benedykt XVI zatwierdza całe postępowanie w sprawie beatyfikacji Jana Pawła II i autoryzuje Kongregację do Spraw Kanonizacyjnych do zredagowania odpowiedniego dekretu. Od tego momentu Janowi Pawłowi II przysługuje tytuł Czcigodny Sługa Boży.
07 Dnia 21 października 2010 r., siedmiu specjalistów Komisji Medycznej opiniuje pozytywnie niewytłumaczalność uzdrowienia z naukowego punktu widzenia siostry Marie Simon-Pierre Normand. 14 grudnia 2010 Kongres Teologów jednogłośnie uznaje wstawiennictwo Jana Pawła II w uzdrowieniu s. Marie Simon-Pierre Normand. Dnia 11 stycznia 2011 kardynałowie i biskupi z Kongregacji wydają orzeczenie uznając jednogłośnie za cudowne uzdrowienie francuskiej zakonnicy. 14 stycznia 2011 Benedykt XVI autoryzuje promulgowanie dekretu uznającego cud za wstawiennictwem Jana Pawła II. Chodzi o uzdrowienie z choroby Parkinsona (tej samej, na którą cierpiał Jan Paweł II) francuskiej zakonnicy s. Marie Simon-Pierre Normand (ze Zgromadzenia Małych Sióstr Macierzyństwa Katolickiego). Choroba została u niej zdiagnozowana w 2001 r. Zgodnie ze świadectwem siostry uzdrowienie dokonało się w nocy z 2 na 3 czerwca 2005 roku.
08 BEATYFIKACJA: 1 maja 2011
Podczas uroczystości beatyfikacyjnych została uzdrowiona z “tętniaka tętnicy mózgowej” kobieta z Kostaryki Floribeth Mora Diaz. O tym przypadku został powiadomiony Postulator, który po wykonaniu wstępnych procedur, zwrócił się do biskupa San José di Costa Rica, aby ten powołał Trybunał Diecezjalny celem rozpoczęcia postępowania diecezjalnego. Czynności procesowe trwały od 20 listopada do 2 grudnia 2012. Kongregacja do Spraw Kanonizacyjnych zaaprobowała ważność procesu na szczeblu diecezjalnym dekretem z dnia 12 lutego 2013. Komisja Medyczna w czasie posiedzenia dnia 28 lutego 2013 r. jednogłośnie orzekła niewytłumaczalność naukową uzdrowienia. Przypadek był rozpatrywany, z wynikiem pozytywnym – jednogłośnie – przez Konsultorów Teologów 10 kwietnia 2013, i przez Komisję Kardynałów i Biskupów 2 lipca 2013.
09 Dnia 5 lipca 2013 papież Franciszek zatwierdza cud przypisywany wstawiennictwu błogosławionego Jana Pawła II i autoryzuje Kongregację do Spraw Kanonizacyjnych, aby promulgowała odpowiedni dekret. Podpisanie “dekretu o cudzie” otwiera drogę do kanonizacji. Cud dotyczy uzdrowienia kobiety z Kostaryki, Floribhet Mora, które dokonało się wieczorem 1 maja 2011, w dniu kiedy Jan Paweł II został ogłoszony błogosławionym. Dokładnie w tym dniu, kobieta która cierpiała na ciężkie schorzenie mózgowe modliła się za jego wstawiennictwem i została uzdrowiona. Dzięki wstawiennictwu błogosławionego Jana Pawła II także cała rodzina na nowo odnalazła wiarę: jakby podwójny cud.
10 W czasie Konsystorza zwyczajnego publicznego, dnia 30 września 2013 roku, została ustalona data kanonizacji na 27 kwietnia 2014.

Modlitwa do Świętego Jana Pawła II

O Święty Janie Pawle, z okna Niebios spójrz na nas i daj nam twoje błogosławieństwo! Błogosław Kościół, który ty kochałeś, któremu służyłeś i którym kierowałeś, prowadząc go odważnie na drogach tego świata, aby nieść Jezusa wszystkim i doprowadzić wszystkich do Jezusa. Błogosław młodzież, która była twoją wielką pasją. Przywróć jej zdolność kierowania swoich marzeń, przywróć jej zdolność kierowania swoich spojrzeń ku górze, aby odnalazła światło, co oświeca ścieżki i szlaki naszego życia tu na dole.

Błogosław rodziny, udziel błogosława każdej rodzine! Ty dostrzegłeś wielki atak sztana przeciw tej cennej i nieodzownej iskrze Niebios, którą Bóg wykrzesał na ziemi. Święty Janie Pawle, poprzez twoje modlitwy chroń rodzinę i każde życie, które zaczyna wykwitać na łonie rodziny.

Módl się za cały świat, wciąż znaczony jeszcze przez napięcia, przez wojny i przez niesprawiedliwości. Ty zwalczaleś wojnę przywołujac do dialogu i siejąc miłość: módl się za nami, abyśmy byli niestrudzonymi siewcami pokoju.

O Święty Janie Pawle, z okna Niebios, gdzie cię widzimy obok Maryji, spraw aby spłynęło na nas wszystkich błogosławieństwo od Boga. Amen.

Angelo kard. Comastri
Vikariusz GeneralnyJego Świątobliwości dla Państwa Watykańskiego



Dla dalszych informacji:

www.karol-wojtyla.org